Teufelsloch
Over DeWandelaar
Mijn schrijversalias en wandelnaam is DeWandelaar. Ik geniet ervan om tussen april en september solo langeafstandsroutes in Duitsland als thru-hike te lopen.
In de winter plan ik wandeltochten, maak ik GPX-bestanden en werk ik deze website bij. Ik deel dit materiaal onder de Creative Commons CC BY-NC-SA-licentie voor niet-commercieel gebruik.
Over kaarten & GPX-bestanden →
Inleiding
Ik wandel al zolang ik me kan herinneren, al was ik in de beginjaren vooral een passagier in de canvas rugzak uit de jaren 1950 met extern frame en leren riemen die je op de foto ziet. De afbeelding is gemaakt in het begin van de jaren 1980 op de top van Hirakimata, oftewel Mount Hobson, de hoogste berg van Great Barrier Island, dat bij de ingang van de Hauraki Gulf en Auckland ligt.
Het was een andere tijd. We zeilden ernaartoe met een kustvaardende kaurihouten scow vanaf de kade waar de Greenpeace Rainbow Warrior net was gebombardeerd. We droegen onze uitrusting in overtollige leger-duffeltassen, beschilderd met anti-nucleaire ‘ban the bomb’-vredessymbolen. De wegen waren onverhard, we kookten water uit beekjes en maakten ‘Billy Tea’, er was één telefoon en een winkel op mijlen afstand in Port Fitzroy, en watervliegtuigen van het type Grumman Goose uit de Tweede Wereldoorlog verzorgden nog steeds de verbinding met het eiland. Ik heb die hoed nog steeds—nu verbleekt en onbruikbaar—maar ik neem hem nog altijd mee op reis. Het is een traditie geworden die mij verbindt met een andere Heimat.
Ik liep vele routes en beklom bergen en vulkanen in Nieuw-Zeeland, voordat toeval of zemblanity mij naar Nederland bracht. Hoewel ik in Nederland veel langeafstandswandelingen en dagtochten van station naar station heb gemaakt, verlang ik vaak naar en vlucht ik de wildernis in—weg van de beelden en geluiden van de beschaving—om even alleen te zijn en af en toe op een uitkijkpunt te staan dat uitzicht biedt tot in de verte. Daarom besloot ik in 2022, toen mijn kinderen oud genoeg werden om voor zichzelf te zorgen, te beginnen met het verkennen van Duitse wandelroutes, te starten met de Rothaarsteig.
Duitse langeafstandsroutes
Vanwege mijn afkomst en mijn vermogen om de taal te begrijpen, waardeer ik de rijke geschiedenis en cultuur van Duitsland, en ervaar ik een vanzelfsprekende vertrouwdheid wanneer ik over de wandelroutes trek.
De tijd die ik tot nu toe had om te wandelen was beperkt tot ongeveer twee weken, misschien twee keer per jaar, maar nu mijn kinderen het huis verlaten, kan dit toenemen. Meestal reis ik van en naar de routes vanuit Amsterdam per trein, met gebruik van het uitstekende Deutschlandticket. Met de moeilijkheidsgraad van de routes in gedachten leg ik doorgaans 30–50 km per dag af (soms meer dan 60 km), waardoor de routes die ik overweeg meestal tot circa 400 km lang zijn.
Ik verken Duitsland graag terwijl ik wandel en combineer soms meerdere routes in verschillende regio’s achter elkaar. Zo wandelde ik begin september 2024 tijdens één tocht de Soonwaldsteig, Pfälzer Waldpfad, Seensteig en Donauberglandweg—samen 373 km—keerde terug naar Amsterdam en liep later die maand nog de 166 km lange Hermannsweg. Daarmee kwam het totaal die maand op meer dan 500 km in iets meer dan twee weken wandelen.
Afhankelijk van het tijdstip van aankomst begin ik meestal direct met de route of overnacht ik eerst. Aan het einde verblijf ik zeker in een hotel of hostel en gun ik mezelf een moment in een biergarten en een traditionele maaltijd. Ik geniet van de ‘luxe’ van het herontdekken van moderne gemakken zoals elektriciteit en een bed, en natuurlijk van warm water om me goed te wassen of te ontspannen voordat ik de trein terug neem.
Solo thru-hiking
Ik heb het altijd prettig gevonden om alleen te reizen, vooral wanneer ik me wil onderdompelen in de natuur of behoefte heb aan herstellende momenten. Wandelen vormt daarop geen uitzondering. Ik waardeer de vrijheid om te doen wat ik wil, in mijn eigen tempo, plannen aan te passen aan de omstandigheden, en me geen zorgen te hoeven maken om iemand anders dan mijzelf. Het geeft me ook ruim de tijd om na te denken, en ik geniet ervan om te reflecteren op ‘geleefde’ filosofie.
Solo thru-hiking betekent dat ik een route alleen loop, van begin tot eind, en alles wat ik nodig heb bij me draag—waaronder voedsel, onderdak en wateruitrusting. Veel van mijn tochten zijn kort genoeg om geen bevoorrading onderweg nodig te hebben, waardoor ik van begin tot eind zelfvoorzienend ben. Tijdens het wandelen kampeer ik vrijwel altijd in een tent of bivakkeer ik, en overnacht ik in hutten langs de route of Schutzhütten, waarbij ik zoveel mogelijk de beschaving vermijd. Water filter ik vaak uit bronnen die ik onderweg vind, en supermarkten en andere bevoorradingspunten markeer ik in mijn GPX-bestanden om het meegedragen gewicht laag te houden.
Meerdaagse Wandeluitrusting
Een deel van het plezier van thru-hiking zit in het plannen van wat je meeneemt en het afwegen daarvan tegen het gewicht dat je kunt dragen. Gelukkig is wandeluitrusting door de jaren heen steeds lichter geworden—een zegen nu ik ouder word. Mijn uitrusting bevat nog steeds materiaal dat ik al in de jaren 1990 gebruikte toen ik vanuit Nieuw-Zeeland reisde, maar de afgelopen jaren heb ik enkele onderdelen vervangen om mijn basisgewicht te verlagen. Ook voeding en calorie-inname zijn belangrijke aandachtspunten, en waterbeheer kan cruciaal zijn.
Familie in Nieuw-Zeeland wandelt nog steeds graag en geniet ook van het ‘back to basics’-leven onderweg. We delen onze vaak hilarische schadenfreude-wandelverhalen vanaf tegenovergestelde kanten van de wereld. De gesprekken gaan daarnaast over de serieuzere vraag hoe we onze tochten comfortabeler en succesvoller kunnen maken nu we ouder worden. Ik wil daarom graag een sectie op de website ontwikkelen die gewijd is aan uitrusting en mijn ervaringen daarmee.
De naam en geschiedenis van ‘DeWandelaar’
The Dutch word ‘Wandelaar’ can be translated to the ‘Hiker’, ‘Walker’, or ‘Wanderer’.
In 2001, na een periode in het buitenland, reisde ik enkele maanden door Nieuw-Zeeland en stuitte ik herhaaldelijk op het verhaal van Alfred Hamish Reed, een auteur en pionier van het langeafstandswandelen, bekend als ‘The Happy Wanderer’. In 1960 liep hij, op 85-jarige leeftijd, wat ruwweg de 3000 km lange Te Araroa-route is, terwijl hij zijn uitrusting meedroeg in een swag (een samengebonden doek). Zo’n wandelaar werd een swagman genoemd, zoals in het Australische lied uit 1895 ‘Waltzing Matilda’. Reed bleef wandelen tot ver in zijn negentig, en ik hield van die geest van vrijheid en levenslust. Het silhouet van een foto van hem tijdens die tocht, zwaaiend naar de fotograaf, gebruik ik als logo.
Ik kwam zijn nalatenschap later opnieuw tegen toen ik het boek ‘New Zealand in the Twentieth Century’ van Paul Moon las. Daarin schrijft hij: ‘Reeds Nieuw-Zeeland was ook een zacht, harmonieus, onbewogen arcadisch land dat al snel uit het zicht verdween… Hij legde de laatste momenten vast van een onschuldiger—of in ieder geval gemakkelijker tevreden en minder cynische—natie.’ Die passage is mij bijgebleven, vooral het idee van cynisme. Ik had gezien hoe delen van Nieuw-Zeeland in de jaren 80 verdwenen en werden opgeslokt door globalisering en neoliberale waarden, maar herinnerde me ook een tijd waarin materialisme nog geen wortel had geschoten en daarmee ook niet de alomtegenwoordige existentiële onvrede.
Ik registreerde het domein dewandelaar.nl in 2012, zonder precies te weten wat ik ermee zou doen. In 2013 begon ik samen met een andere Kiwi een Nieuw-Zeelandse wijnwinkel in Amsterdam, waarvoor we de naam DeWandelaar en het logo gebruikten. In 2015 droeg ik dat bedrijf over aan een andere eigenaar—een lang verhaal—maar ik behield de naam. Enige tijd later registreerde ik ook de domeinen dewandelaar.org en derwanderer.de, voordat ik in 2023/24 besloot deze te gebruiken voor een website over langeafstandswandelen.
Natuurbehoud
Opgegroeid naast en vaak in de Nieuw-Zeelandse bush ontwikkelde ik een sterke verbondenheid met natuurbehoud. De jaren 1970 en 1980 waren in Nieuw-Zeeland een periode van intensieve campagnes en protesten rond uiteenlopende sociale en milieuthema’s, en ik denk dat de geest van die tijd diep in mijn persoonlijkheid verankerd is. In die jaren was ik betrokken bij Greenpeace en Friends of the Earth, deed vrijwilligerswerk voor het Department of Conservation en ben ik levenslang lid gebleven van de New Zealand Forest and Bird Society en Heritage New Zealand. Daarnaast steun ik in Nederland ook Vogelbescherming en Natuurmonumenten.
Ik voer zowel mijn persoonlijke activiteiten als die rond DeWandelaar zo milieubewust en duurzaam mogelijk uit, en ben voortdurend op zoek naar verbeteringen. Zo is deze website gebouwd om de ecologische voetafdruk tot een minimum te beperken. Ik streef ernaar de pagina’s zo licht mogelijk te houden om opslag- en energieverbruik te verminderen. Daarnaast verwijder ik regelmatig digitale ‘vervuiling’ die niet langer nodig is, zoals oude afbeeldingen en socialemediaberichten die zich ophopen in datacenters en energie verbruiken om opgeslagen te blijven.
Website, data & sociale media
Alles wat je hier ziet is gemaakt door één persoon: DeWandelaar. Waar ik gebruik heb gemaakt van materiaal van derden, doe ik mijn uiterste best om de bron te vermelden en correct toe te schrijven, hetzij op de pagina zelf, hetzij binnen de inhoud.
Ik ontwikkel deze website voornamelijk in de winter en breng de overige seizoenen vooral buiten door, waarbij ik alleen nieuwe inhoud of kleine updates toevoeg. Onderbrekingen zorgen regelmatig voor vertragingen en soms raakt content verouderd. Omdat deze website ‘handgemaakt’ is, maak ik fouten. Neem daarom gerust contact met mij op als iets gecorrigeerd moet worden.
Ik ben geen frequente gebruiker van sociale media, waardoor er soms lange periodes van stilte zijn op de Facebookpagina van DeWandelaar.NL. Ik probeer deze af en toe bij te werken met websitenieuws en controleer hem periodiek; het contactformulier is echter de beste manier om contact op te nemen.